Recordio was een Amerikaans systeem uit de late jaren ’30 en vooral de jaren ’40–50, en het was juist bedoeld om zelf geluid op grammofoonplaten op te nemen – een soort “voorloper van de cassettebandrecorder”.

Wat was Recordio precies?

Recordio was geen zelfstandig groot merk zoals RCA, maar een productlijn van de Wilcox-Gay Corporation.

Opgericht rond 1910 (o.a. radio’s en opnameapparatuur).
In 1939 brachten ze de eerste Recordio-machines uit, gericht op thuisgebruikers (heel bijzonder in die tijd!) Dit was één van de eerste systemen waarmee gewone mensen thuis hun eigen “plaat” konden maken.

Hoe werkte zo’n Recordio?
Een recordio was een combinatie van grammofoon (afspelen)
en opnameapparaat (snijden van een plaat) en vaak ook een radio. Je kreeg er een microfoon en  lege Recordio disc bij. 

Zo ging het opnemen:

1. Je zette een lege schijf op de draaitafel
2. Je sprak of speelde muziek in de microfoon
3. De naald sneed direct een groef in de plaat
4. Daarna kon je hem meteen afspelen

Geen kopie mogelijk – elke plaat was uniek (one-take!)

 Waarom was Recordio bijzonder?

Even in perspectief:

In de jaren ’30 was opnemen thuis zeldzaam en duur. Professionele studio’s werkten met zware apparatuur en Recordio maakte opname betaalbaar en bereikbaar

Een toestel kostte rond $39,95 in 1941 (nog steeds flink geld toen) 

En toen kwam de grote concurrent, de magnetische band met  beter geluid, herbruikbaar en makkelijker te bewerken

Daarmee verloor Recordio langzaam terrein. Het bedrijf sloot uiteindelijk in de jaren ’60 

Recordio was eigenlijk:

De cassettebandrecorder van vóór de cassette. Een van de eerste systemen voor thuis opnemen op grammofoonplaten,  technisch simpel, maar historisch heel belangrijk