De plaatsnaam klinkt als Monakwari. Waarschijnlijk is het Manokwari, een plaats in Indonesie. Dit deel van Indonesie is Nieuw Guinea dat nog tot 1962 tot Nederland behoorde.
Riek en Piet doen de groeten aan moeder. In de intro wordt gezegd: Bestemd voor de weduwe E.C. Kwekkeboom-Jopse Zuid Wateringstraat 151 te Rithem Zeeland. De afzender is lastig te verstaan maar er wordt een marinenummer genoemd, dus het moet iemand zijn uit de militaire wereld.
Op internet vond ik een persoonlijk verhaal van iemand die daar toen woonde en moest vertrekken. Dit is niet de persoon op de opname.
Persoonlijk verhaal uit Manokwari (jaren ’50)
“Wij woonden in Manokwari in de jaren vijftig. Mijn vader werkte er als ambtenaar voor het Nederlandse bestuur. Voor ons als kinderen was het een bijzondere, maar ook heel gewone jeugd.”
Het gezin woonde in een eenvoudig houten huis, vaak op palen gebouwd.
Er was geen luxe zoals in Nederland. Elektriciteit viel soms uit en stromend water was niet altijd vanzelfsprekend.
“Alles kwam per schip. Als er weken geen boot kwam, dan moest je het doen met wat er nog was. Dat hoorde er gewoon bij.”
De zee en de natuur speelden een grote rol in het dagelijks leven.
Kinderen speelden buiten, zwommen in de baai en trokken eropuit in de omgeving.
“We kenden iedereen. Er waren niet veel Nederlanders, dus je leefde dicht op elkaar. Maar ook met de Papoea-bevolking hadden we contact. Dat ging vaak met handen en voeten, maar het werkte wel.”
Er was een kleine school, vaak met gemengde klassen.
Onderwijs en zorg werden stap voor stap opgebouwd.
“Mijn moeder gaf soms zelf les of hielp bij de verzorging. Iedereen deed eigenlijk van alles.”
Het vertrek in 1962
“Ineens veranderde alles. Er werd gesproken over vertrek. Mijn ouders waren bezorgd, maar voor ons kinderen was het vooral verwarrend.”
Toen Nederland het gebied moest overdragen, vertrokken veel gezinnen.
“We gingen met een schip weg. Ik weet nog dat ik achterom keek en dacht: daar ligt ons huis. Maar we kwamen nooit meer terug.”
